Review
Gledajući početne kadrove Agatha Christie’s Seven Dials teško se oteti dojmu učmalosti, pa i kolateralne atrofije cijelog poduhvata. Adaptacija poluzaboravljenog krimi romana proslavljene engleske spisateljice Agathe Christie iz 1929. godine, koji je uzgred rečeno već imao, relativno neuspješnu, tv adaptaciju 1981., miriše na blagi očaj zarad lošeg ručka Netflix galopirajuće kolotečine.
Za razliku od pomenutog filma iz 80-ih, koji se većinski drži književnog predloška, Chris Chibnallova (Broadchurch) troepizoda miniserija se odlučuje na drugačiji postupak. S obzirom na to da se izvorni roman može nazvati jednim od slabijih Christiejeve, donekle opravdana odluka, no privlačnost romana za nove adaptacije vjerovatno leži u tome što ima relativno intrigantnu postavku, koja nije najbolje uspjela, ali je s druge strane to i sklizak teren, jer jednom kad krenete dekonstruisati kompaktnost krimi postavke Agathe Christie, provalija je na pomolu.
Narativni tok je podijeljen na dva kraka, onaj iz 1920 koji prati dešavanja vezana za misterioznu smrt u Španiji, i posljedice koji će ta smrt ostaviti, te onaj iz 1925, gdje pratimo avanture Eileen Brent, poznate i pod nadimkom Bundle (Mia McKenna-Bruce), vrckave i znatiželjne djevojke, koja je bila i jedan od likova u romanu Tajna zamka Chimneys. Upravo će Chimneys i ovoga puta biti poprište sumnjive smrti, a događaji iz Španije će se polako povezivati s onima iz Ujedinjenog Kraljevstva. Kao što se može pretpostaviti, sam roman na kojem je bazirana ova adaptacija je zapravo direktni nastavak na prethodnu priču iz Chimneysa, ali su autori odlučili potpuno raskinuti tu vezu te zadržati samo likove Bundle i inspektora Battla (Martin Freeman).
U samom romanu, Bundle je u punom većem fokusu u odnosu na njeno prethodno pojavljivanje, ali to joj nije pretjerano pomoglo u premošćavanju karakterne plitkosti, zbog toga su autori mini-serije napravili dosta preinaka kako bi njen karakter dodatno evoluirali i u tome su većinski uspjeli. Bundle je u ovoj verziji dobila jednu tragičnu dimenziju, pa i jaču dozu rodne emancipacije, pri tome ne gubeći zaigranost Carrollove Alise koja je potencirana u originalu. Sve ovo solidno prati Mia McKenna-Bruce, uz povremene ispade po pitanju pretjerane agresivnosti, koje su više rezultat scenarističkih promašaja, nego li glumačkog. Ostatak ansambla je većinski na visokoj glumačkoj razini, a među njima se posebno ističe Helena Bonham Carter, koja se odlično snašla u Ser-Lejdi Caterham promjeni, te nije ništa naštetila liku, ako mu nije i dodala, posebno na tragu kritike nacionalne države.
I tako… Gledajući površinski ovaj Netflixov pokušaj emulacije britanskog serijskog formata je mogao da prođe. Produkcija je na visokoj razini, režiser Chris Sweeney, izvukao je poprilično iz klimavog scenarija, fotografija i montaža su više nego solidne, kao i muzika Anne Nikitin. No tu lagano provejava problem narativne uvjerljivosti, koji polako nagriza kompletnu strukturu serije. Određeni likovi, poput inspektora Battla, prilično su nesnađeni u cijeloj situaciji, a takav se čini i performans Martina Freemana. Sem inspektora, još je nekoliko likova, poput Ponga Batemana, dodatno nazadovalo, prije svega zahvaljujući klimavoj scenarističkoj postavci.
Sve bi se to dalo i prenebregnuti da su dva centralna zapleta dovoljno jaka da to izdrže, a daleko su od toga. Početni španjolski krak je pokušaj slabašnog alt-historijskog steampunka, koji se obrušava pod teretom vlastite ambicije, u nastojanjima da spoji post-kolonijalnu imperijalnu kritiku i špijunski narativ. Ideja da se originalni smušeni pokušaj anti-semitske naučne fantastike između dva svjetska rata zamjeni za afrički zaplet, ako ništa, dobrodošla je promjena. Njegov kohezivni faktor s britanskom storijom je također slabašan, ponajviše zahvaljujući dosta neuvjerljivom centralnom zapletu koji je možda jedina jačina originalnog romana, uz povremeni crni humor, tako da je još upitnije šta se zapravo pokušalo s revizijom uraditi.
Ideja da se sama priču izdigne iz čistog krimića u alt-historijski triler, na papiru je dobra, i mogla je rezultirati mnogo uvjerljivijom postavkom, ali nažalost suviše je tu klimavih elemenata da bi se struktura intrigantne uvjerljivosti održala. Ovo se donekle može vidjeti i kao simptom postmodernističke krimi-fikcije, gdje sva meta razrada pada u vodu, ako nemate dovoljnu jaku održivost centralne misterije. Cijelu stvar spašava dosta jak završetak, kojem potencijalnom nastavku avantura Eileen Brent daje začuđujuće potentnu osnovu.
